THAAD Stok Baskısı: Epic Fury, ABD’nin Füze Savunma Dayanıklılığını Test Ediyor

          Operation Epic Fury yalnızca İran’a yönelik hava harekâtının maliyetini değil, ABD ve müttefiklerinin füze savunma stoklarının ne kadar hızlı aşınabileceğini de ortaya koydu. Asıl sorun bombaların bitmesi değil; önleyici füze, sensör ve komuta-kontrol zincirinin sürdürülebilirliği.

Kongre çevrelerinde THAAD stoku endişesi

ABD Kongresi için hazırlanan çalışmalara ve bunlara dayanan basın haberlerine göre, Epic Fury sırasında kullanılan THAAD önleyicileri zaten sınırlı görülen ABD stokları üzerinde yeni baskı yarattı. Jerusalem Post’un aktardığı CRS bağlantılı değerlendirmede, “Operation Epic Fury sırasında THAAD önleyicilerinin kullanım oranının sınırlı stoku daha da azalttığı” yönünde kaygı bulunduğu belirtiliyor. Bununla birlikte kamuya açık alanda tam envanter sayısı Pentagon tarafından doğrulanmış değil; dolaşımdaki rakamlar açık kaynak ve uzman tahminlerine dayanıyor.

İlk 96 saat, mühimmat savaşının gerçek yüzünü gösterdi

Foreign Policy Research Institute’ün 16 Mart 2026 tarihli analizine göre, operasyonun ilk 96 saatinde ABD öncülüğündeki koalisyon yaklaşık 35 farklı türde 5.197 mühimmat kullandı. Aynı analiz, bunun sadece mühimmat yenileme maliyetinin 10 ila 16 milyar dolar aralığında olduğunu; sensör kayıpları, platform yıpranması ve diğer operasyonel giderler eklendiğinde faturanın daha da yükseldiğini savunuyor. Bu veri önemli, ancak resmî Pentagon bilançosu değil; Payne Institute tarafından açık kaynak veriler ve uzman doğrulamasıyla oluşturulmuş bir hesaplama.

Sorun “füze ve bomba” değil, görünmeyen katman

FPRI’nin en dikkat çekici tespiti, koalisyonun klasik taarruz mühimmatında değil; üsleri ayakta tutan önleyici füzelerde, düşman lançerlerini baskı altında tutan uzun menzilli silahlarda ve füze savunmasını işlevsel kılan sensör-komuta mimarisinde zorlandığı yönünde. Analiz, bu nedenle modern savaşta belirleyici unsurun yalnızca “vurabilmek” değil, vurduktan sonra yeniden doldurabilmek olduğunu savunuyor.

Patriot ve THAAD burn rate’i alarm veriyor

Aynı analize göre, Körfez bölgesini savunan ABD ve ortak Patriot bataryaları ilk dört günde 943 önleyici ateşledi. Bu, bugün tek bir Lockheed Martin/Boeing üretim hattından çıkan yıllık 620 Patriot üretimi dikkate alındığında yaklaşık 18 aylık üretime denk geliyor. Reuters ve Lockheed Martin açıklamaları da 2025’te 620 PAC-3 teslim edildiğini ve kapasitenin orta vadede 2.000/yıla çıkarılmasının hedeflendiğini doğruluyor.
THAAD tarafında da benzer baskı var. Basında yer alan CRS bağlantılı değerlendirmelerde, İsrail’in savunulması için Haziran’daki İran çatışmalarında yaklaşık 92 adet THAAD önleyicisinin kullanıldığı ve toplam ABD stoğunun tahminen 632 olduğu bilgisi veriliyor. Bu da tek başına anlamlı bir tüketim oranına işaret ediyor. Ancak bu sayıların resmî Pentagon envanter açıklaması olmadığını, açık kaynak/analist tahmini olduğunu belirtmek gerekiyor. Her bir THAAD önleyicisinin maliyeti yaklaşık 12,7 milyon dolar seviyesinde veriliyor.

“Yıllık üretim 100” ifadesi artık tek başına yeterli değil

Önceki taslakta geçen “THAAD’ın yıllık üretimi 100’ü aşmıyor” cümlesi bugün için eksik kalıyor. Çünkü Lockheed Martin 29 Ocak 2026’da THAAD üretim kapasitesini mevcut 96/yıl seviyesinden yedi yıl içinde 400/yıla çıkaracak yeni çerçeve anlaşmasını duyurdu. Bu nedenle daha doğru ifade şu olur: THAAD bugüne kadar düşük tempoda üretilen, pahalı ve dar stoklu bir sistemdi; şimdi ise savaş baskısı nedeniyle kapasite artışı planlanıyor.

İsrail cephesi: hava savunması etkili ama baskı altında

İsrail tarafında kamuya açık veriler, İran’ın mevcut çatışmada yaklaşık 400 balistik füze fırlattığını ve bunların büyük bölümünün engellendiğini gösteriyor. Washington Post, İsrail’in resmî olarak yaklaşık %92 önleme oranı açıkladığını aktarıyor; Reuters da Arrow, David’s Sling ve Iron Dome’dan oluşan katmanlı mimariyi teyit ediyor. Buna rağmen Dimona ve Arad gibi son olaylar, sistemin kusursuz olmadığını ve özellikle pahalı üst katman önleyicilerinin sürdürülebilirliğinin ayrı bir mesele olduğunu gösterdi.

Arrow 3 ve David’s Sling hakkında ne söylenebilir?

Arrow 3 için “kesin stok krizi var” demek şu aşamada fazla iddialı. İsrail Savunma Bakanlığı stok düzeyi hakkında kamuya açık yorum yapmıyor. Ancak FPRI’nin analizinde İsrail’in Arrow önleyici envanterinin ilk dört günde yarıdan fazla aşındığı ve aynı tempoda sürmesi halinde baskının çok ciddi olacağı ileri sürülüyor. Buna karşılık İsrail, Temmuz 2025’te Arrow üretimini hızlandırma kararı aldı; ayrıca Almanya ile imzalanan büyük Arrow 3 anlaşmaları üretim ölçeğini artırabilecek bir unsur olarak görülüyor. Yani sorun yalnızca “stok bitti mi?” değil, “yüksek tempolu savaşta ne kadar hızlı yenilenebilir?” sorusu.
David’s Sling için de daha dengeli ifade kullanmak gerekir. Sistem, Arrow’un altındaki orta katmanda balistik füze, seyir füzesi ve bazı hava hedeflerine karşı tasarlandı. Son Dimona ve Arad olaylarında başarısız önleme iddiaları gündeme geldi; fakat bundan yola çıkarak sistemin genel olarak yetersiz olduğu sonucuna varmak için henüz erken. Doğru çerçeve, gerçek savaş koşullarının David’s Sling’in performansını daha sert biçimde test etmeye başladığıdır.

Ortak C2 resmi: kim ateşliyor sorusunun merkezinde entegrasyon var

Kamuya açık basın aktarımlarına göre, ABD THAAD unsurları ile İsrail’in Arrow mimarisi ayrı ayrı çalışan iki ada gibi değil; radar verileri ve angajman kararları ortak bir komuta-kontrol düzeni içinde koordine ediliyor. Bu çerçeve, hedefin tahmini düşüş noktası, bataryaların konumu ve eldeki önleyici türüne göre hangi katmanın devreye gireceğini belirliyor. Bu düzenin ayrıntıları kamuya açık değil, ancak Reuters ve geniş basın taraması İsrail’in katmanlı hava savunmasının Amerikan katkısıyla entegre çalıştığını açık biçimde gösteriyor.

Asıl sonuç: mesele mühimmat değil, sürdürülebilirlik

Epic Fury’nin bugüne kadarki en önemli dersi, modern savaşın yalnızca platform veya teknoloji yarışı olmadığı. ABD ve müttefikleri yüksek hassasiyetli vuruş kapasitesini koruyor; fakat pahalı önleyiciler, radarlar ve komuta-kontrol ağları çok daha yavaş yenileniyor. Bu da İran benzeri bir cephede harcanan her yüksek değerli mühimmatın, başka bir coğrafyadaki olası kriz için “ikinci cephe vergisi” yarattığı anlamına geliyor. FPRI’nin “Command of the Reload” dediği mesele tam olarak bu: caydırıcılığı belirleyen artık sadece ateş gücü değil, o ateş gücünü ne kadar süre yeniden üretebildiğiniz.